Bir ev vardı duvarları kerpiçten,
İçinde insanlar yaşardı, yürekleri demirden.
Duvarında çiçekler vardı hep sümbülden,
En çat ayazda bile sıcacık olurdu kalplerinden.
.
Evin babası en mertinden,
Okşardı sümbülleri nasırlı elleriyle.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta