Hicret Şiiri - Ben Özge 2

-​bir bedevi telaşıyla düştüm yollara
içimde harf kırıkları
heybemde müsvedde kıtlığı-

kendimden firar edip
hicret ediyorum geceden fecre
hicabıma yıkık bir kent bıraktım
yağmalıyor taşlaşmış efkârımı
bu göçebe iklimin istiğnası

ey "Heşt-i Behiş" dediğim sekiz cennetin kasrı
ey s'özümün cevheri
susuzluğumun menzili
varlığım senin yatağına akmaya yeminli
ensar sadakatiyle aç bağrını
dar geliyor cüssem ruhuma
şu ölçüsüzlüğü çekip al ellerimden
çekip al ki
sükûnetimin mührü sökülsün dilimden

adının geçmediği her söz intihal
sensiz geçen her gün edebî intihar
sızlıyor kolofonların etiği, kemiği
yorgunum her mısraya sesimi taşımaktan
yorgunum kör kuyulara düşürmekten nefesimi
sonun eşiğine ulaştı
icâbetine tutturduğum ruzname

-al şu muhâcir ruhumu hıfz edip sakla gözlerine
sakla ki aslını yitirmesin suretim-

ruzname/ondokuzocakikibinyirmialtı
eskişehir

​