Hicret Şiiri - Ali Havan

İnsanlık tarlasını sulayan aziz nehir
Babamızın mirası Mekke mübarek şehir
İbrahim makamında her kabileden bir put
Balta mahzende saklı hükmünü sürer Nemrut
Yeryüzü kan ağlıyor gökyüzü sanki zifir
Şirk batağına düşmüş inci, yakut ve safir
Öfkeleri kuşanan vicdanlar nasır tutmuş
Rahmet kırk fersah öte merhameti unutmuş
Ötelerden habersiz bir hayat içinde yer
Katran karası kalpler histen mahrum yürekler
Kamçılar azgın nefis tazeler hevesleri
Şehvetin gölgesinde tükenir nefesleri
Secdeyi unutanlar kendine ilah yapar
Heybesinde helvaya meydanda taşa tapar
Melek kanatlarıyla vahyin nuru yükselir
Kurumuş topraklara yepyeni bir can gelir

Yüzlerinde katlanır sefaletin perdesi
Tırmalar kulakları vahşetin çılgın sesi
Kırbaç kirli ellerde çıplak vücutta şaklar
Toprağını kan sular olgunlaşır başaklar
Gölge sessizliğinde toplaşılır her akşam
Bütün gözlerden ırak tenhada Daru’l-Erkam
Taş kalbi yumuşatır göklerden inen hitap
Gözyaşları içinde Ömer’e döner Hattap
Sadakta taşıdığı kiriş ucunda imza
Serdar olur en önde tüm şehitlere Hamza
Asabiyet ve kibir küfrü besleyen damar
Nedve’nin karşısında yalnız başına Ammar
Kızgın çöl kumlarında geceyi bekler hilal
Tevhit zırhını giymiş dağları taşır Bilal
Tehdide gülüp geçer iman en büyük iksir
Ebediyet yurduna kanatsız uçar Yasir

Kin dağları büyümüş tekmil öfkeli yüzler
Geceler ıstıraplı kan çanağı gündüzler
Amansız işkenceler kızgın kumlarda ceza
Görmedi böylesini yıldız güneş ay feza
Ölüm caddede bekler tehdit sokaklarında
Gezemez bir başına kendi öz diyarında
Sınır tanımaz zulüm “işte size iki yol
Ya çık hayatımızdan yahut vazgeç bizden ol”
Hakaret cebir sürgün artık çekilmez bu yurt
Evleri gözleyerek pusuya yatar aç kurt
Parçalanır kapılar eşyalar yağmalanır
Ölüm boykotlarını tek kurtuluş yol sanır
Işık huzmeleriyle aydınlanırken fecir
Ferman çıktığı gece yola düşer muhacir
Bir alev topu düşer Kâbe’nin ortasına
Teslim olur nihayet Mekke ihtirasına

Acılar katık olur yol arkadaşı hüzün
Tükenmesi beklenir korkularla gündüzün
Yarının tüm sırları saklıdır güvercinde
Akıl çaresiz kalır örümcek ilmeğinde
Eteğine sarılır ayak bastıkça kumlar
Rengârenk çiçeklenir heyecanla zakkumlar
Cümbüş yeri Medine yol gözler ıraklarda
Rüzgâr dağlarda suskun bebekler kundaklarda
Büyük küçük bekliyor tetikte tüm kulaklar
En güzel haber için ufku gözler ulaklar
Yol boyu sıralanmış iki taraflı alay
Hiç bitmesin bu seyir batma güneş doğma ay
Ayaktaydı tüm şehir yollardaydı bütün halk
Yer gök sesleniyordu “Medine ayağa kalk”
Gönüller birbirine bağlanır Hak ipiyle
Medeniyete yürür şehirler Yesrip’iyle
Elazığ/1997

Elazığ/1997