HİCRAN
Ayrılık rüzgarları esiyordu havada,
İlkbahar kokulu gecede,
Aşkımızın son anını yaşıyorduk seninle.
Ellerimiz kenetlenmişti birbirine ve
Gözlerimiz haykırıyordu “beni bırakma diye”!
Ne sen gitmek istiyordun ne ben gitmeni,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta