Hiçlik İklimi Şiiri - Mehmet Cihat Üstün

Tenine değince zamanın yeli
Hiçlik ikliminde ararlar seni
Pek sağlam olsa da varlık temeli
Zerreye toz diye kararlar seni

Sema çatlar da sis çöker zemine
Felek bakmaz o an kul kıdemine
Çok güvenme öyle gençlik demine
En diri çağında yorarlar seni

Kibirle cihana eyleme nazar
İnsana en büyük ibrettir mezar
Koca dünya senin olsa ne yazar
İki metre beze sararlar seni

Dünya artık ne var ne de kefildir
Her şey susar artık amelin dildir
Bağlanır söz hüküm sende değildir
Kıbleye döndürüp sererler seni

Hiç bitmez sanırdın bu güç zatında
Sınır yoktu malda mülkte altında
Soyulmuş halinle toprak altında
Şimdi böceklerden sorarlar seni

Dünyalık için ders diye yetersin
Bin nedamet olup kuşta ötersin
Gah çiçek gah çimen olur bitersin
Toprağına bakar dererler seni