Hiç Olmak? Şiiri - Şairul Şuara

Ben!

Hep bir sıfat aradım kendime,

Aslında ben, kendim olamamışım.

Geç ama anladım ben hiç, ''Ben'' olamamışım.

İşte bunu söyledim kendime,

Kararım kesin, ben bir hiç olacağım.

Nefsimin alçakça oyunlarından sıyrılıp,

Ben, ismim gibi Allah'a bir kul olacağım.

Nefis bile şaşacak, izleyecek hayran kalıp.

Bir bedendeki; nefis, ruh, kalp ve akıl,

Baksana ben bile benim değilim.

Desem ki öl, ey ben!

Kalsın senden geriye bir enkaz, haydi yıkıl!

Bu sefer gömecekler beni, artık toprak benim sevgilim.

İşte ben: Abdulbaki yani Allah'ın kulu,

Gördüğünüz, sevdiğiniz belki de nefret ettiğiniz,

Yatıyor şimdi kabirde, birazcık uykulu.

Sizler onu göremezsiniz.

O, ''Ben'' olmaktan vazgeçti ,

Çünkü artık sadece bir hiç olmuştu...