Hiç kimse Şiiri - Gönül Kütük

Hiç Kimseler Hiç mi Sevilmez ki?

Bu aralar benden gitmeye çalışan
Bir benle karşılaşıyorum yolda.
Sormuyorum ama
Merak ediyorum.

Ben kim miyim?
Hiç kimseyim!
Konuşurum kendimle.

Dur!
Boşuna uğraşma,
Yolun yarısından döndüğün yer hep aynı.

Farkında değil misin?
Sevemiyorsun ondan başkasını!

Git hadi, kaç kendinden!
Geri geliyor yüreğin.
Boşuna örseleniyorsun!
Kendini yoracağına,
Bırak, varsın her şey olacağına.

Kimsenin peşinden
Sürüyemezsin bir ömür sevgini.
Döktüğün yaşların,
Elini sıkı sıkı bastırdıkça
Parmaklarından sızan kanların
Acısını bir tek sen çekeceksin!
Çektiklerin yetmezmiş gibi
Yine çıkmazlara düşeceksin.

Kendine hiç ders çıkarmayan
En tembel öğrencisiyim ben
Hayat okulunun!

Bitmiyor,
Aklını yitirecek kadar sevdirip
Akıl oyunlarıyla kalbine kastetmeleri!

Sus diyorum yüreğime, sus!
Bu heyecan tehlikeli.
Sen duyarsın da
Ya başkaları da duyarsa?
Görürlerse içindeki hazineni…

Daha kalın giyiniyorum,
Yüreğimi kapatır gibi.

Hangi sevda mutlulukla bitti?
Şu çöller nicedir Leyla'dan habersizdi.
Ferhat'ın çıkardığı suyla
İbrahim'in ateşini söndürsen de
Ne balığa yaranacaksın
Ne Şirin'e!

Bu düzen zaten hep böyle.
Vardır elbet,
Bir kimsesi
Hiç kimsenin de…

Kimsem, kimim?
Çoktur bizim de hatalarımız.
Ceplerinde cennet olan
Küçük bir çocuk kadar masumken
Şimdi kollarımda cehennemi taşır oldum.

Çamurumla sildim de güneşin kirini,
Bir dil yarasından aldım nasibimi!

Bazen arkama sakladım hislerimi,
Yokmuş gibi davrandım.
Bedenim küçük geldi,
Taştı sırtımdan kocaman bir sevgi.
Taşıyamadım!

Önümde duran hiç kimseydi!
Sustukça susadım şefkate.
Ben yine eğilmezdim de
Nefesimden çaldığım
O koca ukde ele verdi!

Ne kadar yara alsam da
Sevemedim başka birini!

İstediğin kadar kaç, saklan…
Yağmuru buluta geri dolduramazsın…
O aşk bir kere girdi yüreğe,
Çıkaramazsın.

Denesene,
Koskoca hiç kimsesin sen!

Hiç kimseler hiç mi sevilmez ki?