Hiç Çocuk Olmadım Şiiri - Şiir Yüreğim 2

Hiç çocuk olmadım ben Annem çok mağrur kendi halinde biri Babam hep hasret yolcuğunda bir şoför Elimiz kapıda gözümüz yolda hep beklerken Geçti zaman.. Annem pişirdiği her yemeği Hep babam heran gelecekmiş gibi ayirirdi Bugün olmadı yarın yarın olmadı öbür gün Hep böyle hasretle beklerdik .. Hiç çocuk olmadım ben Annemin geceler boyu uykusuzluğuna Sabit sabahı beklerken Bir sahipsiz kedi gibi bir köşeye kıvrılır dım Ve yine babam bugünde gelmedi Hiç çocuk olmadım ben biliyormusun ? Günler ayları kovalarken babam seferden dönerdi .. Evimiz Bayram yerine dönerdi Ziyafetler misafirler bir telaş içinde Kostururduk ... Yine babam giderdi Ben hiç çocuk olmadım Hem cenneti gördüm hem cehhenemi Çünkü annem gülerken cennet Ağlarken cehhenem oluyordu Ve ben orada büyüyordum Hiç çocuk olmadım ben Belki buruktu herşey Zaman coğrafya Hikayeler yaşanmışlıklar Yasanmamisliklar.. Ben orada bitiyordum.. Ben hiç çocuk olmadım Aslında ben kendimi bildim bileli Hep 17 yaşındaydım Acıyı hüzünu Gözyaşını tanıdım İlk tokadı yedim Hani annem demiştim ya Bende anneydim artık anne...! Şiir yüreğim