Hiç Şiiri - İsmail Akyüz

hiç

yalnızlığın odası ışıksız
kör bir kuyu upuzun
mumun ucu titrek
karanlık zayıf bir alev
kendini duvara vuran
gölgem bir leke
anlamsızca titreşen
sessizliğin savurduğu
anılar derinlikler
hayal meyal her şey
yüzün gibi bir siluet
saçların kadar keder
saçan kara kuyruklu
yıldızlardan gözlerin
hüzün dolu
nefesim
rüzgar
ölgün mum ışığı
karışıyor
her şey
sonra siliniyor
birer birer
saçların
yüzün
mum ışığı
gölge
geride
bir hiç