Hiç Şiiri - Yüksel Akın

Köhne zamanlar yaşanıyordu
bir dua ıslaklıgı ile yıkılan bu şehrin duvarlarında
sessiz iç çekişler parçalıyor şairliğe dair ne varsa
seni bırakırken kara kirli bir trenin usul fahişeliğine
bir delikanlı silüetiyle
Şimdi isa sakallarımdan belli çoraplarımın ne kadar kirlendiği sabahları
oysa siyah camekanların ardına biriktiyordum o afrikalı çocuğun bembeyaz düşünü
Koca kirli bir tren götürüyor seni tenimden
izbe bir sokakta çarmıha geriliyorum sonra
Annemin duası yetmiyor kurtarmaya
bu bembeyaz tertemiz günahı dizginlemeye
yırtık bir sonbahar akşamının ayakkabılarını giyiyorum
buğulu gözlerimin dev adımlarına,
çoğalan bir zehir akıyor yanaklarımdan
fırtına yetmiyor
yetmiyor şakağımdaki barutun sıcaklığını dindirmeye
bir bedevi kanarken gözbebeklerime
oysa anlamsız bir duruştan öteydi
her yortuda yortulup her ayinde yoğruluşum
şimdi kendi sesinin ahengine çarpılan kuş misali
bakıyorum kirli bir trenin bağırtısına
sarmaşıklar dolanıyor senden artan beynimin zerrelerine
düşündükçe büyüyen büyüdükçe uzaklaşan senden sonra
senden sonra hırçın bir nal izi bırakıyor gövdemde
şahlanışı kursağında kalmış bir tay
yanağımı çiziyor bir bebeğin sütten kesilmiş tırnakları
ve gözlerimi çok uzaklara kapatmış usul bir delikanlı silüeti takınıyorum ellerimin hoyrat depremine
neydi kimdi bizi ardımız sıra zincirleyen
bastıgımız toprağın sahibi
her düşündüğümüzde bizi ürperten hayal
her kavuşmak istediğimizde bizi uzaklaştıran yol
neydi kimdi