Heyhat (gönül bozgunu)

Elimde kırık bir ayna, yüzümde bin bir yara,
Düşürdüm tertemiz ömrümü, bitmez bir dara.
Zaman akıp giderken, ben hep yanlış yola saptım,
Kendi ellerimle ben, kendi evimi yıktım.

​Sözlerim ok oldu, vurdu en sevdiklerimi,
Görmedim o an, kırdığım o ince yürekleri.
Şimdi boş odalarda, sadece sesim yankılanır,
Pişmanlık dedikleri, insanı diri diri yakandır.

​"Keşke" demekle dönmüyor, giden o güzel günler,
Geri gelmiyor artık, o duman olmuş dünler.
Vebali omuzlarımda, bir dağ gibi çöktü ağır,
Ben feryat ederim ama dünya artık sağır.

​Gözümden akan her damla, bir özürdür aslında,
Lakin ne hükmü var, bu hayatın son faslında?
Yüreğimde bir sızı, geçmek bilmez bir ağrı,
Kendi kendime kapattım, her nurlu, ak yolu.

​Rabbim, bu pişman kulun, kapına geldi mahzun,
Günahlarım bir derya, yolum ise çok uzun.
Bir "ah" çeksem derinden, yer ve gök sarsılır mı?
Bu kadar kırdıktan sonra, şu gönül onarılır mı?

Gökhan Öztürk