Hey Can Şiiri - Kasım Kobakçı

Sen
Koş cananım!
Zulmet soluğuma, örtü sermeden.
Koş
Beynimin köşesinde gizlenmiş, masallarım barınır.
Çünkü
Kuytuları kanatan, kaval tınısında.
Koş
Göğsümün feryadında, sayısız sızı ağlar.
Halbuki
Farklı ezgi dökülür ağzımdan.
*
Baştan sunmayı dene,
Sislerle örtülü ayı,
Tanrım bahşeder elbet,
Şu aydınlık şafağı.
*
Ah!
Tekrar
Vadesi dolmuş hitaplarla,
Erişe bilseydim menziline,
Keskin kılıç misali, böldü patikayı ifadelerin,
Ayrıldığın andan itibaren.
Tutuk
Karar
tı
Gürültücü
Aydınlık
tı.
Karanfiller öper cildimi, rayihanla,
Çılgın cüretlerle, çarpışır ürküntülerim,
Pastan arınmış sevgi, yegane niyetim,
Hiçliğinde, azar azar kaybolmakta vücudum.
Dilersen şeffafını andır,
Dilersen karıştır çabuk.
Koş
Bari, peşinden sevda mevsimi sürükle,
Yahut, özlemine katlanmayı öğreneyim.
Cümle sokaklar zifiride,
Alevdir karartan siluetini,
Alevi, henüz tükenmedi sanırdım caddelerin.
*
Aha da, şimdi yavaşla!
Canımın çukurunda, şahsımı kurutan,
Tarlanda tüten çamur, taze dal parçasıysa,
Mezarlıkta, maziye örtü biçilmektedir.
Metropollerden yayılan,
Cümle haşarı rüyaları,
Kitabeler, deftere yazıyor.
*
Dört
lü beşli
Şu masaldan payıma, acılar iner,
Şu kibir tepesi, şahikasından yıkılmalı
dır.
Efsanevi mitlerden, damlarsın yoldaşım,
İzle taramanın deliliği, eşiktedir şüphesiz,
Hem nöbetin.
Bulutsular, havadis fışkırmaya başlar,
Şafağım, kederle inanç şekillendirir,
Sükunete, dumanlardan özlem serperim.
Uzay yetersiz, lafım tepeler deliyor,
Mucizeye çentik atan, zihin afallıyor,
Kalbimin beşiğinde, parlayan çehreler,
Asırlarca uzayan, dakikalar tüketiyor.
*
Koş haydi!
Yine koş
İrislerimin siyahında, vals yapan hey afrodit,
Çamurda avucun, avucun fezada.
Tutku firdevsini alevlendiren,
Dervişten rüzgar sanki,
Şahsını taşıyan, kadim ülkeden,
Ulaştıran, kelebeğime yön çizen.
Rotalarımdan çeviren,
Çevirdikçe olgunlaştıran.
Zihne, soluk katan,
Cesetten akan,
Gövdeyi bitiren.
*
Hey can!
Farkındaysan, o karakterin,
Tahammül deryalarımda mahfuz, dip umman.
Alabora kılınmak, gayem,
Şu anlamlı vakte,
Şu nitelikli, duruşum noksan.
Tükenir elbet, esaretim,
Avuç avuç nehrime,
Kanal kazarsın elbet.
He de hey alevim,
Gayretim mevcudiyetinde büyümek,
Hayalim, şahsınla ufaldıkça ufalmaktır.