Her Notada Biraz Eksildik

Tınısı mest eden şarkılara bıraktık hayatı…
Bir ezgiye yasladık omuzlarımızı,
sözleri yarım kalmış türkülerde
kendimizi tamamlar sandık.

Bazen bir uzun hava olur bu suskunluk;
bozkırdan esen bir iç çekiş gibi,
yaralarımıza merhem bildiğimiz sevgi
sonsuzluğun minesini sessizce soldurur.

Her notada biraz eksildik,
her nakaratta biraz daha bekledik;
duyulmak isterken
kendi sesimize geç kaldık.
Oysa yaşam,
bir virgül molası kadar kısa;
nefesle nefes arasında
kaybolan ince bir durak.

Son noktayı bekleyen hayatın bu hâli,
suskun bir cümle gibi asılı durur;
ne bitmeye cesareti vardır
ne de yeniden başlamaya.

Biz yine de dinledik,
kırık plaklar gibi aynı acıyı döndürdük;
belki bir şarkı daha söylenirse
eksik kalan yer tamamlanır diye.

03.02.2026
~ Gülay Özdemir ~