Kimse okşamasa rüzgar okşar yanağını,
kimse öpmese güneş öper dudaklarını,
kimse arkanda durmasa bir ağaç yaslan bana der…Doğanın çocuklarıyız biz.
Onlar ne kadar “Yapraklarını döktü,ölüyor.” deseler de baharlara gebeyizdir her mevsim.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta