Her kapı yüzüme kapandı Şiiri - Murat Ülkü

Her kapı yüzüme kapandı, bir tokat gibi,
Dost dediğim de sırtımdan vurdu, bıçaklar kaldı.
Ruhum eski bir yara gibi kanadı, dipsiz dibi,
Hani o gençlik hevesi, nerede durdu, usandı.
​
​Yaşadım, sandım ki her şey güzel, bir oyun,
Gizledim içimdeki o büyük fırtınayı.
Yüzümde sahte bir sevinç, bir maske koyun,
Kimse görmedi ruhumdaki o baygınlığı.
​
​Gecelerim uzun, uykusuz, bitmez ki sabaha,
Karanlık üstüme bir ağ gibi çöktü, boğuyor.
Gündüzlerim ise hep ruhsuz, kalbim bir daha,
Her nefes boğazımı yaktı, söktü, dağılıyor.
​
​Fırtına dindi sanma, hiç dinmiyor, içeride,
İçimde bir enkazın sesi var hâlâ, çaresiz.
Beklediğim hiçbir şey gelmiyor, bu kaderde,
Yalnızlık büyüyor, ince bir yara, kimsesiz.
​
​Nerede o kahkahalarım, anne? Söyle bana,
O eski neşem, coşkum nerede, nereye gitti?
Saklandı mı bir yerlere gizlice, bir yalana?
Bulamıyorum, kayıp bu şehirde, umut bitti.
​
​Yine de inadına gülümsüyorum, bir oyun için,
Dışarıya sağlam görünmek zor, bilirim.
İçimde depremler yaşıyorum, her an, her biçim,
Anlayan yok, bilemezler kor, ben eririm.
​
​Anne, beni anlayan yok, bir avuç yalnızlık,
Kalabalık içinde bir yabancıyım, tanımam.
Sessiz çığlıklarım duyulmuyor, o haksızlık,
Gözümde kurumuş bir acıyım, canlanamam.
​
​Herkesin bir telaşı var, bir koşuşturma,
Koşturuyorlar durmaksızın, bir yere.
Benim tek bir ihtiyacım var, bir duruşma,
Biraz huzur, bir damla sızım, bir kere.
​
​Seninkinde yer kaldıysa, ben de yer alayım,
Yine de sığınmak isterim oraya, tek liman.
Masal dinlemek isterim yeniden, bir hayal,
Şu yorgun ruhumu onarmaya, bana inan.
​
​Elinde derman kaldıysa, o son çareyi sun,
Unutuşun ilacını ver bana, içeyim.
Ya da sadece tut ellerimi, elimden tut,
Kötülüklerden koru bu canı, sana geleyim.