Hep Sendeyim Şiiri - Gece Gözlü

HEP SENDEYİM

Bir bilsen neler var şu gönlümde,
suskunluğumun altında kaç kıyamet saklı…
Bak, ne haldeyim;
geceyi omzuma alıp
sabahları sensizliğe bölüyorum.

Adın dilimde lal oldu şimdi,
söylesem sesim kırılacak,
susarsam içimde büyüyecek.
Öyle bir yerdesin ki bende,
hangi kelimeye dokunsam
ucundan sen kanıyorsun.

Gözlerimde kalan her bakışın
yağmur gibi aktı içime;
bir damlası geçmiş,
bir damlası özlem,
bir damlası da
sana yetişemeyen ömrüm…

Ben seni unutmayı
kendime kaç kere emrettim,
kalbim her defasında
sana itaat etti.

Ne garip;
insan bazen en çok
kendi yüreğine yeniliyor.
Bir yanım seni çağırıyor,
bir yanım kapıları kapatıyor,
hangi tarafa dönsem
duvarlarda senin gölgen…

Ben, kendime dönemedim sevgilim.
Yollarımı sana çıkaran
bir pusula var sanki göğsümde.
Nereye kaçsam
yine sana varıyorum.

Şimdi soruyorlar,
“Ne oldu sana?” diye.
Ne diyeyim?
Bir insanın yokluğu
bu kadar kalabalık olur mu?
Oluyor…

Bak sen yoksun,
Fakat her şeyde sen varsın.
Belki bir gün
bütün yağmurlar diner gözlerimde,
adın susar dudaklarımda,
yüreğim seni anmadan da
bir geceyi tamamlar…

ben o geceye kadar
kendimi sana emanet ettim.
Bak sen,
kalbimin kapısından girip
çıkmayı unutan bir sevda değilsin;
sen, içimde yuva kurmuş
ve anahtarını da
yüreğimin en derin yerine bırakmışsın.

Bile bilsen neler var şu gönlümde…
Bir ömür susacak kadar çok,
bir ömür anlatacak kadar derin.
Bak, ne haldeyim;
adın dilimde lal,
bakışın gözlerimde yağmur,
özlemin göğsümde dinmeyen bir fırtına…

Ben sana kızsam da
senden kaçamıyorum.
Seni unutmaya çalışsam da
kendimden eksiliyorum.
Meğer mesele seni sevmek değilmiş;
mesele, seni sevdikten sonra
kendime bir daha dönememekmiş.

İşte bu yüzden
hangi yola çıksam
izim sana düşüyor.
Hangi geceye dalsam
uykumda sen büyüyorsun.
Hangi duaya ellerimi açsam
dudaklarımda adın beliriyor.

ben hâlâ
kendime gelemiyorum…
Bak kalbimin
kendine ait sandığım bütün yolları
çoktan sana çıkmış.
Ben nerede miyim,
diye sorarsan eğer;
Ne göğsümde,
ne aynada,
ne de geçmişte…

Ben,
senin bıraktığın yerdeyim.
Bir yağmur damlasının
toprağa kavuşmayı beklediği yerde,
bir şarkının
en kırık yerinde,
bir kadının
sevdiği adama söyleyemediği
son cümledeyim.
Ben kendime gelemedim…
Çünkü hâlâ
hep sendeyim.