Hep aynı kişi Şiiri - Yavuz Atıl

Yavuz Atıl
16

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Hep aynı kişi

HEP AYNI KİŞİ

İki kardeştiler, henüz gepegenç,
Otuz yaşlarında, uzun boylu gürbüz.
Bağırlarında dünyayı beslerlerdi,
İkisi de ölüverdi, ansızın, güpegündüz.

Onlar aslında ölmediler, katledildiler.
Bizde otuzbin canı alan zihniyet,
Bu ikizleri de yok ediverdi apansız.
Hani nerde kaldı asrımızdaki medeniyet.

Eylüler hep kara mı olur bilinmez,
Terör denen bela bir çıban gibi içimizde,
Ey Ay’a giden Mars’ı keşfeden dünya
Silkinip atamadın bu belayı aczinden niye?

İki genç hüzünle düşerken toprağa,
Beş milyar lanetliyordu terörü.
Birgün mutlaka insanlar anlayacak,
Yetti artık yüzbinlerin ölümü.

Yavuz ATIL
Paris 11.09.2001

Yavuz Atıl
Kayıt Tarihi : 24.11.2020 17:31:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!