Hep Şiiri - Ayşe Uçar

duman altı düşlerin
geçidi var buğulu camlarda
pencerelerdeyse çelik ayaklı ayazlar
hayallerimse yere saçılmış
patlak nar taneleri

halbuki çiçekli yolların
öyküsünü yazardı hep gözlerim
yalnızlığa düşünce
kelebeklerim
yaşanacak bir baharın olmadığını
gülerek muştuladı güz küskünü
günler

kaybolmuşum
zamanın daracık yollarında
ve örümcek ağı labirentlerinde
yeryüzünün çatlak kabuğunda
sek sek oynayan
yetim bir çocuğun
gözyaşıymışım
hep

yaşıyor sanıyormuşum
üstelik ezberlediğim şarkıların besteleri hep uydurukmuş
yazdığım şiirlerin gözleri kör saçlarıysa kel
kulakları sağırmış
anlatamamışım ki
hiç ben beni

gelmiş geçmiş en büyük yalanların
savunucuymuşum hep
ve
yalnızlığınsa en sağlam bekçisiymişim
üstelik doğduğum sene Kasım ayının
en çetrefilli soğuğuyumuş

annem beni
kurgu masalların kahramanı seçmiş ayrıca
buzdan nehirlerin üstünden gülümsemiş
hep yüzüme güneş
işte o yüzden kar yanığı izler kalmış
kırılgan dudağımda

ardımdan gülüp dalgasını geçerken hayat

2406202617:47
Kasım günceleri