Helal Etmem Hakkımı Şiiri - Fatma Soylu

Gözümde fer kalmadı  bakmaktan  uzaklara,
‎Düştüm bile isteye, kurduğun tuzaklara.
‎
‎Prangalar eskir mi, her gün böyle vurulsa?
‎Kıyamet kopmaz mı hiç, bu can senden yorulsa?
‎
‎Vefa beklemek boşunaymış kurak çöllerde
‎Savrulup gitti ömrüm,  hoyrat esen yellerde.
‎
‎Bir kırık ayna gibi darmadağın şu canım
‎Hangi düşe sığınsam, ağrıyor sol yanım.
‎
‎Bir hüzün makamıdır şu içimde inleyen
‎Yoktur bu dertli başımı bir anlık dinleyen
‎
‎Yalan dünya mülkünde hep çile bana düştü
‎Vefa arayan gönlüm nankör elinde pişti.
‎
‎Dikenler ekip gittin, şu çileli yoluma
‎Bakmadın hiç arkana şu perişan halime.
‎
‎Şimdi eyvallah demek ağır gelir dilime
‎Sen kendi ellerinle kıydın benim gülüme.
‎
‎Kendi boynuma ördüm o ipekten urganı
‎Üstüme serdin ayrılık denen buz yorganı
‎
‎İntihar provası her gece bu satırlar
‎Beni sadece yazdığım şiirler hatırlar
‎
‎Sabır taşı çatladı tuz buz oldu hayaller
‎Uzansam da yetişmez artık sana bu eller
‎
‎Kendi kara bahtımı sabır ile aklarım.
‎Helal etmem hakkımı mahşere dek saklarım !