Katran bir gecenin kollarında buldum kendimi,
Sokak lambalarının loş ışığı vuruyor caddeye,
Yağmur, yavrusunu okşayan bir anne gibi sarıyor bedenimi,
Dalıp dalıp çıkıyor yağmur sularına, botlarım.
Adeta cenaze taşıyor aheste aheste, bedenimi taşıyan adımlarım.
Yılların yorgunluğu sarmış ruhumu,
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta