Gecenin sessizliğinde başlardı başımı yastığa koyduğumda evimizin tavanında ki kontrplaktan gelen bir gıcırtı senfonisi
Ne güzeldi o günler mütevaziydi yaşantımız müstakil evimizde
Bahçemiz vardı alabildiğine yeşil çeşit çeşit sebzelerimiz vardı
Meyvalarımız vardı dallarında salkım salkım ağaçlarımızın
Kümesimiz de yumurtaları vardı tavuklarımızın
Bir de zamansız öten horozlarımız
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta