Hayati Kork Şiirleri - Şair Hayati Kork

Ben can dedim sense kötü belledin.
Sevgime karşılık zulüm eyledin.
Bana bunca acı bunca dert verdin.
Allah'tan affını dile dile git.
Hayati kork. gecenin bi vaktinde

Kör talihin çarkının dişlerine düş hele.
Unufan ufalanıp ocağında piş hele.
Çileler yumağında kalan ömrü eşele.
Dünya meşakkatini ayıkla da göreyim,
Yaradan’ı her daim sayıkla da göreyim.
— Hayati Kork

Sabrın en hasıyla kuşat nefsimi.
Merhamet aşkıyla yaşat nefsimi.
Sevgi yumağıyla sarıp sarmala.
Temizle bu bencil haşat nefsimi...

Yaşadıkça ölüm korkusunda olmamalı insan.
Ve hiç bir can bir diğerinin canı havesine heba edilmemeli.
Zül zalime güç katıp;
Canavar olmamalı.
Zincire vurulmuş düşünceler,
Ezilen,

Bir bedende iki insan tanıdım.
Biri huri biri çiyan canavar.
İlk bakışta onu insandır sandım.
Meğersem insanlık onda ne arar.

İnsan yol almak ister.
Adımlarını sıklaştırıp
kırmak ister durağanın zincirlerini.
Kurmak ister ebatınca bir hayal.
Çapınca umutları yeşerir,

Dökülürken gözlerim anılarıma tek tek
Zamana bin bir isyan eder de kahrolurum
Aynalarda gördüğüm kim bu porsumuş ödlek
O benden ürker iken ben ondan korkuyorum.

Renkleri neden böyle soluk silik aklaşmış

Gönlümüzden söküp nefreti kini.
Sevgiyi dürelim GEL...iyisimi.
Doğruya kıralım elver dümeni.
Birliğe erelim GEL...iyisimi.
h.kork

Yıllardır göz yaşı kan, bu ne vahşet bu ne lan.
Akıttığın bu kanda boğulacaksın ulan.

Kahrın yakındır senin, yerle bir olacaksın.
Kudurmuşsun yakında belanı bulacaksın.

Gece ağlıyor sandım damla sesi duyunca.
Sana oh olsun dedim karanlığın gözleri.
Hüznü üstüme salıp ağlatmışsın sen bunca.
Şafakları söktürüp günü almışsın beri...
h.kork