Hayat Dibacesi Şiiri - Turgut Durmuş

Güneşi getir sereyim ayaklarına
Sonbahar dönsün yaza
Şarkı söyleyelim kırlarda
Beraber uçalım güzel yarınlara
Ben gönlüne meftun olmuş bir divaneyim
Ellerine asılmış bir rüzgarım
Sessizce dinliyorum yaşamı
Senin kalbinden vurulmadan önce
Yıktım bütün düş kırıklarımı
Dünyanın en güzel sesiyle haykırdım yalnızlığıma
seninle yok oldu yalnızlık
Sen getirdin insanlığı dize
Sen öğrettin aşkı, sevdayı
Saçlarını okşamak rüzgarda
Sesini dinlemek en güzel ovada
Şarkılar söylemek senin için bağıra bağıra
İnsanlığa haykırmak seni
Yorulmadan, yılmadan her şeye inat seni sevmek
Seninle olmak ağır mı geliyor bu cana
En büyük hayalin pençesinde tutundum aşka
Öldüm, dirildim, meydan okudum Azrail'e
Uçurumun kenarında beklerken
Gözlerin geldi aklıma, sözlerin vurdu yüreğime
Usulca döndüm hayata
Azrail bile kıskandı seni, ölümü öldürdüğü sonsuzluğa yol aldı.
Bu dünyanın kirli karanlığında
Yalnız bırakma beni, yorma sevdalı kalbimi
Ecel pençesine atma, vurma beni
Beraber koşalım beşinci mevsimlere.