Hasret,gönül çığlığında kopan en son yaprak.
Hayal,hangi sabahta kim bilir nasıl uyanacak.
Haykıran dillerin üflediği gerçek solmayacak.
Hasta yatağında ağlarken,dinleyen olmayınca.
Hayata küsen kişi,kendine zulmedendir ancak.
Hayat bağındaki üzüm,elbet çalışanın olacak.
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta