Istanbul Bakirkoy 7Aralik
Artık elinde kırılıp parçalanmış bir hayat kalmıştı.
Avucunun içi cam tozu, parmak uçları ürkek bir kuş.
Nereye koyacağını bilemedi önce,
masanın üzerine küçük bir örtü serdi
üstüne tek tek dizdi günü, akşamı, geçmişi.
Her parça bir hatıra gibi titredi
ışığa tutulunca bambaşka bir göl gördü içlerinde.
Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.
Devamını Oku
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta