Karanlık gecelerin koynundayım...
Sevdaya yelken açıp giderken maziden,
Kıvrınan bir Güneş gibiyim sanki...
Mehtaplarda, yalnızlıktayım.
Saatlerini durdurup,hayata meydan okurcasına geliyorum...
Sessizliğe,sensizliğe geliyorum...
Geceleyin çıkan yıldızların parlaklığında,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta