Hayaliyle Sever Şiiri - Mustafa Alp

hayaliyle sever insan.
gerçeğe eli değince susar.
çünkü en güzel sevdalar,
hiç yaşanmayanlardır bazen.

yalnızlığıyla yaşar.
kapısını çalan çok olur da,
içeri giren bir tek sessizliktir.
gece, en sadık dost olur insana.

ne kadar güldüysek,
bir o kadar eksildik meğer.
kahkahalar yüzümüzde kaldı,
acılar kemiğimize işlendi.

gönül dedikleri,
çatısı akan eski bir evdir.
her yağmurda biraz daha çöker,
her sevgide biraz daha yorulur.

insan, en çok beklediğine yenilir.
gelmez dediği gelir bazen,
gelecek dediği ise
bir ömür yolunu şaşırır.

kırgın değilim artık.
kırılacak dal bırakmadılar içimde.
sitem etmeyi de öğrendim,
susmayı da.
çünkü bazı cevaplar
sadece sessizlikte büyür.

bir gün herkes gider.
kimi vedasıyla,
kimi vefasızlığıyla.
masada bir bardak çay soğur,
pencerede akşam ağırlaşır,
insan kendi gölgesiyle konuşmaya başlar.

anladım ki,
sevgi sahip olmak değilmiş.
bazen uzaktan dua etmekmiş,
bazen adını bile anmadan
bir ömür taşımakmış.

toprak, zengini de çağırır,
yoksulu da.
kibir de aynı karanlığa iner,
merhamet de.
geriye ne ev kalır,
ne unvan,
ne alkış.

sadece bir yüreğin
kime iyi geldiği kalır.

ve insan.
hayaliyle sever,
yalnızlığıyla yaşar.

ömrün en ağır yükü,
sevememek değildir.
sevdiğini unutamadan
yaşamaya devam etmektir.

✍️