Hayalet sokaklar Şiiri - Hüzün Yücel

Renkli neon ışıkları
Göz kırpar körpe beyinlere
Cezp eder orkestranın notalarla raksı
Buğulu, güçlü sesler
Kaybolur ritimlerde
Salonu dolduran
İnsan seli,
Parfüm kokusu,
Garsonların koşturması
Bildik bir şarkıda buluşur…

Batari asidir
Vurur davula, davula
her vuruşta sanki başkaldırır
isyan eder aşk bestesine
Onu bastırmak için
Bas gitar girer devreye
“dur, bekle, ben de varım” dercesine
Klasik gitar da bırakmaz dostunu
O da “varım” der ritimde buluşur
Ardından piyano eşlik eder üçlüye
Her tuş basışında
Coşar notalar

Sırasını bekler saksafon
Sessizce
ve beklenen an gelir
saksafon girer devreye
Orkestra susar,
Salon susar
Geceyi saksafonun tiz
Ama iç burkan tınısı böler
Hüzünlü bir aşkı,
Belki bir acı çekişi,
Belki de bir ağıtı çalar
Her tuş basışında

Uyuşmuş körpe beyinler
Saksafonun tiz ama
iç burkan tınısında dans eder
bu kıvranış devam ederken
gece biter,
gün doğar uzaklardan
önce müzik susar,
salon boşalır
sonra neonlar sönmeye başlar
barlar sokağında yürürken
gecenin ahengi de
sabun köpüğü gibi söner
coşkunun hüzne ya da
tutkunun şehvete ilticasıdır

Renkli neon ışıkları da yoktur artık
Gün ağarırken uzaklardan
Göz kırpamaz körpe beyinlere
Cazibesi yoktur artık orkestranın
notalarla raksının
Buğulu, güçlü sesler de sessizlikte kaybolur
Salonu dolduran insan seli de terk etmiştir sokağı
Geride sadece hayalet bir maestro
Ve bir de terk edilmiş ıssız sokaklar kalır…

14 / 06 / 2006 – 05.45
İstiklal Caddesi