Bak sevgili!
Hatırası var buluştuğumuz yerlerin.
Oturduguğumuz parkların.
Elimi tutup, sarıldığıın kaldırım kenarının bile hatırası var.
Bana aldığın kırmızı gülün bile hatırası var.
Ben seni uzaktan sevebilecek kadar yürekliydim de.
Sen sevdiğini bırakıp gidecek kadar yüreksizdin!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta