Hatice Kübra Şiirleri

4

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Hatice Kübra

Geceyi yazmak, içini döküş,
gündüzü yazmak, içini dövüştür.Aslında yazmak, büsbütün içe dönüştür.
Doğru muyum?
Gece olunca, bulutların birbiriyle nasıl kavga ettiğini göremem elbette, dağların nasıl büyüdüğünü, yolların nasıl uzadığını, dalların nasıl sarıldıklarını göğe...

Kimsenin, gecelerden, bir sevgiliyi anlatır gibi bahsettiğini duymadım ben hiç, yahut bir baharı yahut bir güneşi.

Devamını Oku
Hatice Kübra

Parmak uçlarında yükselip de göğe dokunmayı denedin mi hiç?
Ya da gözlerini kapatıp, avcunda bir yıldızı uyuttun mu?

Hayatımızdaki insanlar, hayallerimizi kıskanmaya başlamışsa, ilk çalacakları göğümüz olurdu herhalde.

Uyumaktan daha iyi bir çıkış yok gibi o zaman.

Devamını Oku
Hatice Kübra

Sabahı yazmanın vakti geldi de geçiyor dostum.

Eskiden, kendimden gidecek olsam, geceyi beklerdim.
Şimdi, ne kendime gelmek, ne kendimden gitmek için geceleri beklemek anlamsız.

Güneşe sarılmak, kayan yıldızları saymaktan daha iyi gelir belki. Ne dersin?

Devamını Oku
Hatice Kübra

Yaşamak kadar çok istiyor ölmeyi kimimiz. Anlamıyorum Aden, ölümün nesi yaşam gibi ki?

Ne zaman kalemi elime alsam, yahut bir tuşa değecek olsam, gecelerden, gökten en çok da ölümden çekemiyorum kendimi geri.
Bu bir lanet mi?

Iki cümle kurayım diyorum, geçiyorum başına dünyamın;

Devamını Oku