Almanya da,İstanbul da evlatlar;
Hiç bitmiyor bu ayrılık yıllarım.
Belli etmem içimdedir feryatlar,
Hiç bitmiyor bu ayrılık yıllarım.
Handan,Metin,ey sevgili çocuklar,
Kenan,Türkan sizi candan kucaklar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Hece ölçülü çok güzel bir eser,elinize ruhunuza sağlık.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta