Hasretin Şiiri - Gülseren Serim

Zifiri karanlıkta nur, gibidir yokluğun,
Dudağımda bir türkü, şimdi cümleler suskun.
Rüzgarın kanadına sardığım bir ah oldun,
Sevda bahçesindeki gül,dür senin hasretin.

Uykusuz gecelerde, hayalin hep can bulur,
Gözlerimden akan yaş inan ki derya olur
Damarımda zehirdir, hasretinle boğulur
Kırık yüreğimdeki bir pınardır,hasretin.

Yollarında taş olsam, ezilsem de gık demem,
İnan ki bir bakışı, bin dermana eş bilmem
Mecnun’un Leyla’sına sevdası mı bilemem
Benim de hiç bitmeyen yangınımdır hasretin

Zemheri gecelerde, sıcaklığın ararım,
Isıtmaz beni güneş, yokluğunu sararım.
Kuru yaprak misali, savrulup yıpranırım,
Sarsada beni toprak, mezarımdır hasretin

Eğer bir gün dönersen, bu fakir can evime,
Güneş yeniden doğar, kararan bu aleme.
Eğer birgün gelmezsen bu hayatım tükene
Ama bil ki mezarda biter sanma hasretin