Hasret Anı Şiiri - Kenan Gezici

Denize dönmek ister gibi mavi.
Dışarı çeker evden yuvadan eder.
Toz duman düşse de bil ki hayale.
Toprağa verdik biz, tüm olanları.
Kimin koynunda yakamoz gizlenir şimdi.
Yüz yılarcasına beklemişiz gibi.
Ne olduysa, kırıldıktan sonra oldu.
Gören olduk, görünür oldu ışık.
Göze değen ışık ifşa etti ruhu.
Yaşayamadık olması gereken sonları.
İçimize belki su serpecekti, ama olmadı.
Hangi yola baksak, yoksun dolu.
Gözün alabildiğince kaldı, doruklarda.
Tekmeyle açıyor hasret kapımızı.
Deme ne kaldı elinde, avucunda.
Kor alevler yanıp durur yüreğimde.
Bekleme, ağlama artık de bana.
Sevdiklerim hapis fotoğraflarda.
Böyle yaşamak olsun, çok zor bana.
Tüm benzer yanlarıyla yitirdim bugünü.
Hasret kafamın içi, göğsümde ağır yük.
Baş ucumda yuva yapmış tek güç.
Vay beni, vahlar beni, bu an beni.
Hangi zaman hangi an unutturur.
İçimde tuttuğum bin yas beni.
Bazen gelip geçse de bu hal.
Bin parçaya böler her an beni…

Kenan GEZİCİ 17/07/2026