O kadar büyüktü ki yalanların sırf ben değil yerimde kim olsa inanırdı
Ve o kadar uzundu ki kuyrukları bir gün mutlaka birbirine dolanırdı
Bir karar vermem gerekti gerçek bir yalnızlık mı yoksa o meşhur yalanların mı
Ne zarar vereceksin ki daha kalbimden aldıkların yetmedi mi doymadın mı
Bir hasar tespit çalışması yapma vakti şimdi halsiz kalbimde herşeyden önce
Ve koparmam gerek hemen seni içimden içimi kanata kanata belki de
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta