Harun Akbaş: Hayatı, Biyografisi, Eserle ...

?Gözlerimin ihanetinden yoruldum,
?kalbimin sorumsuzluğu öldürüyor beni.
?İkisi de bir olup her gün öldürüyor.
?Ölüler de nefes alabiliyormuş;
?kanıtıyım işte.
?
?Artık sana üzülmüyorum.
?İhanetim, yaşadıklarımı yaşamanı istiyorum.
?Görmek istiyorum gözlerindeki pişmanlığı;
?bedel öderken her an,
?sevmekten öldüğünü.
?
?Belki o zaman anlarsın,
?bir insanın en çok sevdiği yerden
?nasıl kırıldığını.
?Bir gülüşün ardında kaç gece saklanır,
?bir “iyiyim”in içinde
?kaç kez ölünür.
?
?Ben seni unutmadım;
?sadece adını anmadan yaşamayı öğrendim.
?Çünkü bazı insanlar unutulmaz,
?sadece içimizdeki yerleri değiştirilir.
?
?Belki bir gün, gece yarısı,
?herkes sustuğunda duyarsın içindeki o sesi.
?Benim sustuğum yerden yükselen,
?sana ulaşamadan boğazımda düğümlenen
?o cümleleri…
?
?O zaman anlarsın belki;
?insan ihanetten değil,
?inandığı şeyin hiç var olmadığını öğrenince ölürmüş.
?
?Ben sana kızmadım aslında.
?Kızgınlık geçerdi.
?Ben, sana inanmış halime kırıldım.
?Sana bakarken gördüğüm insana,
?sen hiç olmadığın kadar gerçekmişsin gibi
?sarılmış olmama kırıldım.
?
?İçimde senden kalan bir mezar var şimdi.
?Ne çiçek bırakıyorum başına,
?ne de adını yazıyorum taşına.
?Çünkü bazı insanlar ölmez;
?insanın içinde, her hatırlandığında
?yeniden ölür.
?
?Sen belki bir gün beni özlersin.
?Bir şarkının ortasında,
?kalabalığın içinde,
?kimsenin seni anlamadığı bir gecede…
?
?Ama o gün ben olmayacağım.
?
?Çünkü ben seni beklerken
?kendimden çok şey kaybettim.
?Ve insan, bir başkasını geri kazanmak için
?kendinden ikinci kez vazgeçmemeli.
?
?Şunu bil:
?Sana yaşattıklarının aynısını yaşamanı
?istemiyorum artık.
?Çünkü benim yaşadığım acıyı
?başkasının da taşımasını dileyecek kadar
?sana benzemek istemiyorum.
?
?Ben sadece bir gün
?gerçekten anlamanı istiyorum.
?
?Bir insanın kalbini kırmanın
?sadece onu kaybetmek olmadığını…
?Bazen onun içindeki
?sana inanan son kişiyi de öldürdüğünü.
?
?Ve eğer bir gün
?gözlerinde o pişmanlığı görürsem,
?sakın yanıma gelme.
?
?Çünkü ben seni affetmiş olabilirim;
?ama seni sevdiğim o eski halime
?bir daha asla dönemem.
?
?Sen benim en güzel ihtimalimdin.
?Ben ise senin yüzünden
?kendi hayatımda bir ihtimal olmaktan çıktım.
?
?Şimdi geriye yalnızca bir soru kaldı:
?
?Bunca sevginin ardından
?neden bana yabancı olmak bu kadar kolaydı?
?
?Ben cevabını buldum.
?
?Çünkü bazı insanlar
?sevilmeyi bilir,
?ama sevmenin sorumluluğunu taşıyamaz.
?
?Sen de benim içimde
?sevilmiş bir yabancı olarak kalacaksın.
?
?Ve ben…
?seni her hatırladığımda
?bir zamanlar seni ne kadar sevdiğimi değil,
?kendimi senden sonra
?nasıl yeniden bulduğumu hatırlayacağım.
?
?Çünkü bazı vedalar
?bir kapının kapanması değildir.
?
?Bazı vedalar,
?insanın içinde bir mezarın başında
?son kez dönüp bakmasıdır.
?
?Ben de sana son kez bakıyorum şimdi.
?
?Ne nefretle,
?ne özlemle…
?
?Sadece içimde
?bir zamanlar sana ait olan her şeyi
?sessizce toprağa vererek.
?
?Ve gidiyorum.
?
?Arkamdan bakma.
?
?Çünkü bu kez dönen ben olmayacağım.
?