bugün de güneşin keyfi yoktu
bulsam balkona iki sandalye
bir masa atacaktım
tozla yağmurun
kokusu gelirken uzaklardan
balkon iyice içeri çekildi
bende sislenen başımın
savrulan dumanını alıp
iç çekesim var
k u y t u l a r a
sıkıntının ipi o kadar uzadı ki
ucundan tutup yürüsem
binlerce yıldız ölüsü doğacak
gecenin koynuna
terazinin kefesi hep eğik
ve hayalet insanlar korosu
hep sahnede
korkunç derecede sevimsizler
riyakar suratlarına baktıkça
hâlâ birlikte aynı dünyada mıyım?
diye etlerimi sıkasım tırnaklarımı
sökesim var
ve
insan olmaktan çok yorgunum Tanrım
içimde biriken yüzlerce ceset
söyle nereye gömeyim onları
her gün her saat öyle çoğalıyorlar ki
everest' e rakip olasım var
yel gibi sel gibi akıyorlar
üstüme
insanların uğramadığı adım atmadığı
bir toprak kaldı mı Tanrım
söyle varıp elimi yüzümü süreyim
saçlarımı yolup gözlerimi kanatayım
toprağın her zerresini
eğilip öpeyim
öpsem de yine rahatlayamam Tanrım
isterim ki parçalayım ruhumu
ve bana ait ne varsa
yakayım hepsini
küllerimden
çiçek açayım
toprağa
uzak dursunlar benden
beni evrenin ta en uzağına at Tanrım
sabrımı körükle öfkemi dizginle
yeniden munis bir ruh üfle canıma
ya da tamamen ışığımı kapat
kurtların tilkilerin sansarların
akreplerin yılanların olmadığı bir yer var mı?
yoksa rüzgârın ağzına suyun ateşine at beni Tanrım!
2011202618:32
Ayşe UçarKayıt Tarihi : 20.11.2026 18:32:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!