Hanzala Şiiri - Mehmet Osmanoğlu

Mehmet OSMANOĞLU

Bu mevsimde gökyüzünden yağmur yağmalıydı bombaların yerine
kırılmış güneş ışığı değmeliydi tenine
zulmün tek mevsimi var, tek rengi, kahrolası tek yüzü
kapatınca herkes gözünü çağların bitmeyen matemine

bu yumruklar sıkılıyor, diller lanet okuyor, "buğz" sığlığında
bir ihtilal başlamalı artık sükutun saltanatına inat
şairin dediği sınav kağıdı kana bulanıp konuldu önümüze
her bir mümin kul ikmale kaldı bu ağır imtihanda

bu acı kadim yaradır, ta kabil'e dayanır
Habil'in şehadetine yakılır tüm ağıtlar
kaç bin yıllık uykusundan belki İsa uyanır
gün gelir ağaçlar ve taşlar ayan eder zalimi

bu korkunun gözlerine mil çekilsin, bir daha açılmasın
bıraksın yakasını hubb-u dünya müminin
şimdi söylesin biri, süt kokulu bu kanlarla büyüyen
bu unutulmuş, bu terkedilmiş, bu yetim dava kimin

bu kent böyle yaşanmaz evet, lakin büyümen gerek
gel seninle şöyle sağlam bir yemin edelim
bak ufukta göz kırpıyor bir kutlu şafak gülümseyerek
haydi Hanzala, bir taş da birlikte atalım, silinsin pası ellerimin.