Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

BİZ KİMİZ?

Akabe biat yeri
Akıttık kanı, teri
Hakk yola verdik seri
Şehide sor biz kimiz?

ÇANAKKALE'DE O GÜN

1915, Çanakkale’de
Bulut ağlar, toprak ağlar, yol ağlar.
Bir metre kareye “altı bin mermi”
Vatan ağlar, millet ağlar, kul ağlar.

YİNE DE DİYEMEDİM

Adını andıkça “efendim” diye
Güzel sesin duyamadım sevgilim.
O nâzik gönlünüz kırılır diye
Hiçbir sözden cayamadım sevgilim.

MAHMUR GÖZLÜM

Yaktın beni görür görmez içimden
Al da götür beni, n'olur iline.
Sevdim seni kıskanırım gölgenden
Elim bile değmese de eline.

ZARF ve MAZRÛF (*)

Bilerek yapmalı yaptığı işi
Kıraç arâziye çeltik ekilmez.
Câhillik edip de boşa uğraşma
Kum ile samana kazık çakılmaz.

YOK YOK YOK

“Kim yendi kim yenildi”, ona ilgi duyar da
TÜRKSAT- 2 yollanır, azıcık bir bilgi yok.
Ne his ne de heyecan, bu ne biçim bir gençlik
Bir “derbi”ye duyduğu, ilgi kadar ilgi yok.

GEL

Ne olursun biraz olsun acıda
Şu garibin, gözyaşını sil artık!
Ey cânânım hasretinle kavruldum!
Sensiz geçen, her saniyem yıl artık!

GEL KURTAR BENİ

Ayrılık oduyla, yaktın, kavurdun
Bir selâm bir kelâm, sal kurtar yârim.
Bunca çektirdiğin, gamdan/çileden
Ne olursun beni, gel kurtar yârim.

ESAS OLAN MAZRÛF (*)

Mânâ ortada iken, bakılır mı hurûfa?
Bakmak gerek herhâlde, zarfa değil mazrûfa…

01/12/’10

GÖZÜKTÜ

Uzak sanma ecel zili
Mâverâya yol gözüktü.
Gözler şaşıca bakınca
Yeşil bile al gözüktü.