Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

GÖZLERİN

O gün, o diyarda bir hâller oldu
Canı, can evinden vurdu gözlerin.
Bir bakışın yeter, söze ne hâcet
Hâl diliyle sordu, sordu gözlerin.

Saçın atıp kaş altından bakınca
Bir nazarla yâr insanı çarpmalı.
Aşkın kıvılcımı kalbe düşünce
Oturduğu yer insanı çarpmalı.

Çarpmayan ne şiir, ne güzel; güzel

GÜZEL DÜŞÜN

Soracaksan bir soru
Güzel sor, güzel düşün.
Verdiğin her bir sözde
Güzel dur, güzel düşün,

GÜZELİM

Göz göze geldiğim ilk günden beri
Her şeyle ilişkim kestin güzelim.
Ömrün hazânında bir meltem gibi
Kalbimin içine estin güzelim.

GÜZEL İNSAN
Merhum Cemil Çiftçi’ye…

Meslek hayatı boyu, sınıfa girdiğinde
Konuşmaya başlarken, ilk sözü selâmıydı.
Doğru bildiği şeyden, asla tâviz vermezdi

GÜZELİSTAN ELBİSTAN

Battal’dan başlayarak, Pınarbaşı’na doğru
Ceyhan’ı boydan boya, gezelim Elbistan’ım.
Estetik köprülerle, o güzelim parklarla
Daha da güzelleşti, güzelim Elbistan’ım.

HANGİSİNE YANAYIM

Kimi Çukurca’da, kimi Erciş’te
Depremzedeme mi, şehidime mi?
Siz söyleyin beyler, kime yanayım.
Depremzedeme mi, şehidime mi?

HA TÜRK HA ARAP

Bunlar kıyâmetin, âlametidir
Maddi yönler mâmur gönüller harap.
Fakirden/miskinden yardım alınır
Yoksa da ayağa giyecek çorap.

HAYALLER GERÇEK OLDU

Eğitimde/sağlıkda, emniyet/adâlette
Yüz elli yıllık hayâl, nihâyet gerçek oldu.
Bunun biri eksikse, insanlar sefâlette
Yüz elli yıllık hayâl, nihâyet gerçek oldu.

HAYAT ve ÖLÜM

“Ecel geldi cihâna
Baş ağrısı bahâne.”

Bu dünyaya gelip gelmemek elimizde olmadığı gibi, zamanı gelince ecel şerbetini içip içmemekte elimizde değil.