Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

HAYAT ve ÖLÜM

“Ecel geldi cihâna
Baş ağrısı bahâne.”

Bu dünyaya gelip gelmemek elimizde olmadığı gibi, zamanı gelince ecel şerbetini içip içmemekte elimizde değil.

HA TÜRK HA ARAP

Bunlar kıyâmetin, âlametidir
Maddi yönler mâmur gönüller harap.
Fakirden/miskinden yardım alınır
Yoksa da ayağa giyecek çorap.

HAYALLER GERÇEK OLDU

Eğitimde/sağlıkda, emniyet/adâlette
Yüz elli yıllık hayâl, nihâyet gerçek oldu.
Bunun biri eksikse, insanlar sefâlette
Yüz elli yıllık hayâl, nihâyet gerçek oldu.

GÜL'ÜM -I-

Olur ya güzelim, aşk nâmesini
Benden başkasına sundun mu gülüm?
Sen de benim gibi aşkın koruyla
Kavrula kavrula yandın mı gülüm?

Saçın atıp kaş altından bakınca
Bir nazarla yâr insanı çarpmalı.
Aşkın kıvılcımı kalbe düşünce
Oturduğu yer insanı çarpmalı.

Çarpmayan ne şiir, ne güzel; güzel

GÜZELİM

Göz göze geldiğim ilk günden beri
Her şeyle ilişkim kestin güzelim.
Ömrün hazânında bir meltem gibi
Kalbimin içine estin güzelim.

GÜZEL İNSAN
Merhum Cemil Çiftçi’ye…

Meslek hayatı boyu, sınıfa girdiğinde
Konuşmaya başlarken, ilk sözü selâmıydı.
Doğru bildiği şeyden, asla tâviz vermezdi

GÜZELİSTAN ELBİSTAN

Battal’dan başlayarak, Pınarbaşı’na doğru
Ceyhan’ı boydan boya, gezelim Elbistan’ım.
Estetik köprülerle, o güzelim parklarla
Daha da güzelleşti, güzelim Elbistan’ım.

GÜZEL DÜŞÜN

Soracaksan bir soru
Güzel sor, güzel düşün.
Verdiğin her bir sözde
Güzel dur, güzel düşün,

İKİ ÜSTAD İKİ ETKİNLİK

İki üstad için, iki etkinlik
Biri Necip Fâzıl, biri Sezâi.
Onlar bizim, her zaman ve mekân da
İftihârımızdır, hem de medârı.