Şimdi öksüz kalmışlığın gelir aklıma,
Düşünür dururum bir tenhada.
Oysa daha ne çiçekler açacaktık,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Cevapsız
Sorular...
Ancak muhatabına verilecek
Cinsten...
Tebrikler Gülay Hanım.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta