Hamza Süngü Şiirleri - Şair Hamza Süngü

Sade şahs-ı vâhide, hasreylersen urûcu
Açlık çekmek sanırsın,mirâc olan orucu

Gözüm görmez nesneyi,özneye takılmışım
Ben muhabbet uğruna,yanmışım yakılmışım

Özür…

Varlığa bir isim taktığım için
Zaman kandilini yaktığım için
Bir lahza kendime baktığım için
Suretten aynadan özür dilerim

Aşka bula aklını , tutup gönüle daldır
Dışarda hiç perde yok,varsa içerden kaldır

Yaşanmayan ilim ki,perde üstüne perde
Körler saâdet arar , saâdeti teperde...

Şeriat bir petek bozmuş bî edeb
Hakikat üryandır ballar perişan


Renklerin ahengi kaybolmuş kalpten
Siyahlar beyazlar allar perişan

Benim pirim Canda durur
Gönül denen hânda durur
Doğmaz batmaz ân'da durur
Benim pirim benim pirim

Kula helâl ekmeği,zulmün kabından yemem
Bir menfaat uğruna, eğriye doğru demem

Gökten rahmet yağsada,bırak toprağa insin
Alemlere rahmet mi ? Vallâhi'de kendinsin

Kalmadı mecali tükendi gücü
Şavkıyan kalbimdi o da sönücü
Kaçtıda itidâl ipinin ucu
Dananın kuyruğu koptu kopacak