Hamdiyye-i Hâlik-i Lem-yezel

Hamd ü senâ ol Zât-ı Akdes ü Bî-misl ü Bî-hemâl’e ki,
Vücûd-ı mümkinât feyz-i kudretine serâpâ muhtâcdır.
Bir nefha-i “Kun” ile zuhûr eyledi kevn ü mekân,
Arş u ferş, emr-i ezelîsinde bî-çün u çerâ itaatkârdır.

Zât-ı İlâhî münezzehdir ta‘rîf ü tavsîf kaydından,
Ne akl-ı cüz’î erişir künh-i zâtına, ne vehm-i bî-karârdır.
Lâ-mekân iklîminde sâbit hikmet-i sermedî,
Zamân u mekân dahi kudretine derbend-i iktidârdır.

Esrâr-ı kazâ vü kader Levh-i Mahfûz’da mestûrdur,
Kalem-i takdîr ilm-i ezelinde sâbit ü âşikârdır.
Zerre kadar hayr u şer zâyi olmaz katında,
Mîzân-ı adâletinde her nefes muhâsebe-kârdır.

Rahmânî nefha ile cânlara cân bahş eylersin,
Rahîmî mağfiretinle nice mücrim ü günahkâr nâmdârdır.
Bir âh-ı bî-çârenin feryâdı erişir dergâhına,
Deryâ-yı afvında nice cürm u isyân nâ-bedîdârdır.

Secde-gâh-ı ubûdiyyette fenâ bulur benlik u vücûd,
Bekā bi’llâh ile dirilir gönül-i pür-gubârdır.
Ne var ise hep Sen’dendir, kulda yoktur mülk u tasarruf,
Mâlikü’l-mülk Sensin, kul emânetle paydârdır.

Ey Hâkim-i Lem-yezel, ey Sultân-ı Kibriyâ-yı Mutlak,
Cemî‘ esmâ vü sıfât Sen’de kemâl üzere karârdır.
Hamd Sana’dır, senâ Sana’dır, şükür Sana’dır ebedâ,
Bu âciz lisânın son sözü dahi Sana i‘tirâfdır.