Kara bulutların var hayat...
Ah mavi göklerde çiçek açma zamanı ne zaman…
Yaş kırk oldu ışık bana ey aşk
Kara bulutların var hayat...
Kara Bulutlar Kara
Kuraklık gönlümde şimdi
Toprağın kuraklığını unutun bulutlar
Kara Bulutlar
Utan seccadem
Göz yaşlarımdan
Ne rüzgar oldun ne kuş
Kırk yılda
Kırk arpa boyu mu
Yakınlaşacaktım aşka
Kiminin otuzunda kiminin kırkında
Minarelerdedir gözleri bir ışık için
Tek yıldız içinin karanlığında bitirir
Yalnızlığı
Çocuktur top
Kırıldım
Çöp kırar gibi kırdılar
Çöp değildi ama gönlüm
Gök yüzünde yıldızsın gönlüm
Işığını güneşten aldın
Kirli izler var sokaklarda kim süpürecek
Tarihin sayfaları gibi sokaklar var
Yüzler var firavun yüzü
Yollar vardı takılıp düştüğüm taşları vardı
Köyümde şehirlerin sokakları başka
Kirlisin hayat illallah
Gönlümde talan oldu hep yıldızla
Gönlümde ışıklar hep dilenci
Kirsiz Aynalar
Kirsiz aynalarım var
Kirsiz dostlarım yok
Kirsiz aynalarım
Dışarıda kar yağıyor
Fakir-fukaranın yakacak odunu yok
Odanın bir köşesinde kömür dilencisi bir soba
Odada yorganın altına gizliyor başını çiçekler...
Seyredemem beyaz beyaz
Papatyalardı beyaz...
Kış seni sevemem Artık
Kışları sevemem
Evimin penceresinde vahşiliği kışın
Medet Allahım




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!