Hamd ü Niyâz Şiiri - Ersin İlhan

Hamd ol Hüdâ’ya kim kıldı beni bî-çâre kul,
Aczimi bildirdi, verdi bana derd-i ezel.
Ol derd ki dermânı yine kendüdür ancak,
Bî-derd olan bilmez neymiş sırât-ı emel.

Bir katre iken eyledi deryâ-yı talebde,
Bir zerre iken aldı beni nûruna mahal.
Ben yok iken ismim dahi yokken cihânda,
Var eyledi varlığımı bir lutf-ı lem-yezel.

Akıl ne bilir künh-i ilâhîyi ey dil,
Bu râh-ı muhabbetde olur akl-ı amel melâl.
Aşk ile bilinir o Hakîkat ki bilinmez,
Aşksız nice idrâk ide bu sırr-ı ezel?

Cürmüm çok ise rahmetin ondan da ziyâde,
Bir âh ile açılır bana bâb-ı emel.
Ben kulum, hatâ bendedir, afv Sendedir,
Mülkünde Senindir yine hükm-i ecel.

Secdeyle erir varlığım, adım silinir,
Fenâda bekā bulur bu cân-ı mübtezel.
Yandım diyedir aşkına cân u dilim,
Yanmakla olur âşık olan râha güzel.

Ey rahmetinin haddi olmayan Sultân,
Bir katre gözyaşımdan et beni kabul.
Hamd Sana’dır, şükür Sana’dır her nefes,
Bu Erilhani meşreb gönül Sana kul.