Hamam böceği Şiiri - Zılgıt Kaya

Bir gün insan oturur ve ölmek ister, Gülo.

Sonra bir insan öldü diye tüm insanlık ölmez mi?

Kimi hasta yatağında, kimi ömür baharında...

Peki, yaşayan ölülere ne demeli, Gülo?

Milyonlarca ceset her akşam yürüyor bulvarda;

Kimisi aç, kimisi parasız, kimisi sağlıksız...

Ya hiç ölmeyecek hamam böceklerine ne demeli?

Ölmesinler diye insanlar aç kalıyor ve ölüyor.

Ateş artık düştüğü yeri de yakmaz oldu,

Yakacak hiçbir şeyi yok insanların.

Ya hamam böceklerine ne demeli?

Güllük gülistanlık yaşayan hamam böcekleri...

Nüfuzlu, güçlü ve haysiyetsiz hamam böcekleri!

Rojinler ölürken, Özgecanlar ölürken,

Adalet iki ucu kör bıçak ya hani...

Hamam böcekleri için niye kırk dereden su gelir?

İlaca gücü yetmeyen asaflar ve balalar ölürken,

Hamam böcekleri daha tıbbî acil vaka galiba!

Tırnağı kırılan böcekler yas tutuyor, Gülo.

Annesinin acısını atölyede toza dumana gömenler var ve yorgunlar.

"Sanat sanat içindir" diyen de kim?

Sanat hamam böcekleri içindir; ve yaşamak:

En lüks delikte şampanya, eğlence ve seks!

Bu hamam böceklerinin uğruna dönüyor dünya.

Mehmet borçlarını canıyla bitiriyor ve mezarda,

Hamam böceğinin vergisi bürokratın kaleminde...

Ve ezmek icap eder de bu veled-i zinalar çok büyük!

İnsanlar ve hamam böcekleri... Nasıl bir düzen, Gülo?

Minguzziler, Nihatlar niye ölüyor?

Ya kırmızı bayrak, niye bir kere de hamam böceğinin evine asılmıyor?

Sıvasından su sızan evler mi acıyı sever,

Yoksa hamam böcekleri nefret mi ediyor acıdan?

Ezelim bence, çok oldu; pis ve iğrençler.

Yaşayan ölüler biraz ciddi ve öfkeli.