Hâlim Kalmadı?

HÂLİM KALMADI
​Üst üste katlandı derdim kederim.
Ezdin şu yaralı gönlümü benim.
Gün de doğsa ne fayda bitti ömrüm.
Sabaha çıkmaya hâlim kalmadı.
​꧁༺────────༻꧂
​Soldu yanağımın alı sevdası.
Kurudu ömrümün dalı meyvası.
Bitmedi başımın harı kavgası.
Bir adım atmaya hâlim kalmadı.
​꧁༺────────༻꧂
​Gözlerim yoldadır gelmiyor haber.
Dert içime çöktü birikti keder.
Gurbetin elinde bittim ben meğer.
Gayrı nefes almaya hâlim kalmadı.
​꧁༺────────༻꧂
​Yazım kışa döndü baharım soldu.
Gözümün pınarı yaşlarla doldu.
Talihim yüzüme bir gün gülmedi.
Gözyaşım silmeye hâlim kalmadı.
​꧁༺────────༻꧂
​Gittiğin yollara bakıp ağlarım.
İçimde eriyor koca dağlarım.
Sensizlik yükünü nasıl taşırım.
Bu yükü çekmeye hâlim kalmadı.
​꧁༺────────༻꧂
​Bülbülü susturan gonca gül müydü.
Beni bu hâllere koyan kul muydu.
Gönlümün sarayı viran oldu da.
Ayakta durmaya hâlim kalmadı.
​꧁༺────────༻꧂
​Bahtımın yıldızı söndü bu gece.
Adın yüreğimde dinmeyen hece.
İçimde biriken derdi söylesem.
Bir nefes almaya hâlim kalmadı.
​꧁༺────────༻꧂
​Kapandı gönlümde umut ışığı.
Her yanım ayrılık hicran batağı.
Karanlık odada sensiz kalınca.
Sabahı bulmaya hâlim kalmadı.
​꧁༺────────༻꧂
​Ne uzanan elim ne yoldaş kaldı.
Büküldü şu belim takatım dardı.
Cefan özümde bir kor olup kaldı.
Bir kelâm etmeye hâlim kalmadı.
​꧁༺────────༻꧂
​Gülhatun’um der ki dertlerim katlı.
Ayrılık şerbeti zehirden tatlı.
Ömrümün defteri hicranla doldu.
Yaşayıp durmaya hâlim kalmadı.
​꧁༺────────༻꧂
​Gülhatun Ruhumdan Şiirler ✍️