Halil Yılmaz 4 Şiirleri - Şair Halil Yıl ...

Sonbahar mevsim sonu,
Sararır yaprak.
Rüzgâr çok sert esiyor,
Dökülür yaprak.
Düşenin akıbeti,

Son kez geldin musalla taşına
Sevenler toplandı bak başına!
Durup el bağlayalar karşına
Her faninin gelecek başına

Tabuttaki son yolcu değilsin

Ne konağımız dikili
Ne bahçe de nar dikili
İki oda bir sahanlık
Çekilmedi biz de darlık
Töreyi biz böyle gördük

Kaldırımda üç kafadar bir arada
Ortada küçük bir masa üç tabure
Üçü aynı boyda dokuz-on yaşında
Karşı karşıya oturdular arkadaşça

Libasları kısa kollu, yün fanila

Yaklaşıyor beklenilmekte olan zaman,
Yaklaşmakta olan, belki de ahir zaman.

Virüs: yâda adı-tanısı konulmayan,
Kurre-i arzı kapladı, fırtına-tufan.

Myanmar'da kesti kol-bacak vahşi kaplan
Ocaklar söndü, haneler tarumar talan

İhtiyar, genci, çoluk çocuk gider yayan
Düşe kalka, çoğu yayan, çukura kayan

Toprağa fidan dik ağaç olur,
Gölgesinde insan sıhhat bulur,
Yel eser, su iner rahmet olur,
Bir damlada nebat hayat bulur.

Güneş ışığını yere sunar,

Meydanlar hınca hınç kalabalık
Bulanık suda oynar alabalık
Hayal satıyor adam çok uyanık
Oltaya takılır kaç ? Tekir balık

Yalan, talan, hırs burada satılık

Derin yerden çıkar sular
Çağlayandan akar sular
Sıcak akar soğuk akar
O, İsterse kaynar akar

Temiz sade berrak akar

Bir yudum su boğazına tıkanır
Sunulan su değil zafiran sıkılar
Lokma parçası boğazda dizilir
Şifa niyetine katran içilir

Envai dünya nimeti önünde