Halil Erdem Şiirleri - Şair Halil Erdem

Ağabeylerim Bayram, Ramazan ve Rıdvan’a

Ayaklarından doyardı hayvanlarımız kırlarda
aşıkların bir mekanı olurdu
bir sözün, bir dokunuşun bir ömür hatırı

Boşluğa seslen
her şey boşluğa evrilir nasılsa
yeryüzünün suskunluğu bu yüzden
ya da gökyüzünün yırtığına

Ben ne Şahkulu İsyanını ne Bedreddin’i gördüm
lakin Deniz’in gözünden bir Mustafa Kemal’i tanıdım
eski bir köy filmindeki utangaç, yalınayak kızların nasıl bayraklaştığını
yazgısını değiştiren coğrafyamızı
anayurdumuza kadınlarımızın nasıl nikahlandığını gördüm

I


Kar aydınlığında sessiz akan ırmak
yüzüstü bırakılmış bir gelin
kendi anlamına sığmayan sözcük

Akşam olunca bir tepeye çıkıp ışıkların yanmasını beklerdik
jeneratör çalışıp hastanenin bütün odalarını
bahçesini aydınlatınca hoplayıp zıplar
ışıkla yıkanırdık ve bunu delice alkışlardık

Karım başkalaşım geçirirken ben çırak
annelerimiz hep hayatta olsa
hep gündüzlere vururdu dünya

Yaşama sebebim o dudakların
dilini hapsetmiş köleliğine susuyoruz birlikte

Şeftali sevgilim
günlerden her mevsim çeyiz sandığında ayva kokusu
aklıma düşüverdiğin an

Çıtır çıtır sabah simidiydi seninle başlayan

Din şehit ister asman kurban
her zaman her tarafta kan kan kan
T. Fikret

Kar yağar ot üstüne can üstüne ürperir mona lisa’nın teni

Yaşamak sisli bir düş çığlığı çoğalan kentlerde
ölümle yüzleştirilmiş yangınları çiğneyerek geçtik
bu mevsim ölüm hasadıydı kinle öfkeyle ektikleri

Bilmem kaçıncı milanyum çağımız
güpe gündüz madımakta dünyanın gözü önünde

Allah şahidimdir hiç günahım yok
her yanın kalk gidelim diyordu

Bizi sevişirken gören ay
ağaca asılı kalmış geceden
uğultusunu kesmiş rüzgâr