Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Doğmuyor güneş neden doğmuyor?
Niçin karanlığı yok eden şafak atmıyor?
Yükselen bu feryatları kimse duymuyor,
Kafeslere tıkılmış aslanlar yatıyor,
Başı boş memlekette köpekler cirit atıyor.

İster zehir sac ister gül
İster ateş ol ister fırtına
İster sevgi sac ister nefret
Yeter ki canım bana gel
Yağmur ol sula
Gönlümdeki gülleri

Ben Sevdimse; seni seviyorum dediğin yürekle sevdim
Sen açtın sevgi ufkunu karşımda sonsuz engin ve derin
Yürüdüm sana geldim hem de delicesine seni ben sevdim
Hem gönül bahçem sevginle dolu sevgim sana bil riyasız

Boynu bükük bir vatan bıraktın da gittin
Sensiz olmuyor yetim kaldı da bu vatan
Tütüm dağlar da üstümüze çoktu Atam
Şehit kanı ile sulanmış toprak oldu talan

Çocukları küçük anaları yürekten yaralı

Gözüm seni görmek ister ruhum zikretmek ister
Bu canımı yoluna koydum uğrunda ölmek ister

Can yolunda yanmak ister kim nerde yanarsa yansın
Bu can sana varmak ister kim nereye varırsa varsın

Leyla Leyla diye Kerem gibi yanıp dönmedikçe,
Yanamazsın Leyla’yı gönülden sen sevmedikçe,
Vuslata eremezsin kalp gözüyle onu görmedikçe
Manaya değil sen ruhsuz maddeye değer verdikçe.
Sen kurtuluşa eremezsin benim diyen ey gafil gönül

Seninle kaderimi birleştiğimden beri
Senin için güzel hülyalara daldım
O sevgi artacaktı kaplayacaktı dünyanı
Öyle olmadı hezimete uğrayıp kaldım

Sen koşup gelecektin bana engel tanımadan

Uyan milletim uyan,
Gaflet sana yakışmaz,
Sen geçmişine güven,
Kölelik sana yakışmaz,

Herkes sana emir veriyor,

Hayatın kıyısında sen bir tanem
kıyıya vurmuş bir balık gibisin
Yanlış sularda gezdin dolaştın
Sen bulanık sulara layık birisin

Boş yere bel bağladım talihime

Aldana aldana geçti bu milletimizin ömrü
Milletimiz bugünden ümitsiz yarından ümitsiz
Alçak düşmanımız çok bulamadık bizler huzuru
Millet olarak hayata küskün devrana küskünüz